"OKUMAK" "İYİ"dir

Toplumun kötü gidişatında genellikle kötü alışkanlıkların "VAR"lığı ve çok küçük yaşlara kadar inmesinin vehameti dillendirilir fakat asıl suçları okşayan iyi alışkanlıkların "YOK"luğudur; kötü diye bir şey yoktur, kötülük iyinin yokluğudur. Bir kötü gidişatın sohbetinde hemen kötülükler sıralanır ve sohbetteki herkesin bu konuda bir fikri ve katkısı vardır; sohbetteki biri lafa girip iyinin herhangi bir türününden iştahla bahsetmeye başladığında sohbetin canı çekilir, tadı kaçar ve sadece basit olarak "haklısın"lar ifadesiyle ya konu değişmek ister ya da sohbetten müsaade istenir. Aslında kötü gidişatın kaynağına çok yakın bir sohbet ehli ifşa olur, çünkü sohbetteki herkesin "İYİ"den ne kadar uzak ve ilgisinin sığlaştığı anlaşılır. Mutluluğu en çok hissettiğim anlarımdan biri bir bakkal ile ayak üstü konuşurken (konuşma uzayınca oturup çay sohbetine döndü) bana "Hocam şuan hangi kitabı okuyorsunuz?" diye sorduğunda cevap verebildiğim ve el çantamdan çıkarıp göstererek hakkında konuşabildiğim andı. En çok umutlandığım iki andan biri yine bu bakkalın çok kitap okuduğundan bilinen kitapların neredeyse hepsini okuduğu ve benden birkaç kitap tavsiyesi istediğinde verdiğim cevaplar için kalem kağıt arayıp kitap isimlerini kendi eliyle ve istek ve heyecanla not alması; diğeri ise yazdığım son kitabımı fakir bir üniversite öğrencisinin harçlığı ile almasıydı, bir şekilde haberim olunca duygulandım ve kitaplarımı imzalı olarak, bir kaç farklı kitap ve harçlık da ekleyerek hediye ettim, bu öğrencinin sevincinin farklı sevinci umutlarımın canı oldu, şöyle ki, "Hocam, imzalı kitaplarınıza çok sevindim çünkü aldığımı okumak isteyen bir arkadaşıma hediye edecektim, şimdi hediye edince imzalı olan bende kalacak" dedi, ben de sevinçle sadece yutkundum; bu yaşadıklarımın çok kısa bir adı var: "İYİ". "OKUMAK" da bir numaralı iyi ve iyinin yelkeni. Konu "İYİ" ve "OKUMAK" olunca sular, seller gibi konuşulur, bir yerde durmak gerek; ben de "OKUMAK, illa OKUMAK" ve "OKUTMAK için koşturmak" diyerek durayım...