HATIRSIZ
Kepenklerim kapalı. Bir işe yaramayan zarif erkekler. Çocukluğun adımları kaldı yokuşun heyacanında. Haraketsiz bir ruhun peşinde süre gelen ankesörlü telefonun mavisi.. Düzensiz samanların arasında kaldım. Gelecek olamadan demirler indi gerçekliğime. Özel sebeplerim nefessiz bırakıldı. Karmaşık haksızlığı yaz katip. Çok şey vardıda…. Kendime yeteni kalbime koydum. Borçlu olmaya başladı gözlerimde ki ağırlık, Şaşkınlıklarım duygumu kapatıyordu. Çokta aklı başında mahkeme kurulmuştu. Her adımımda attığım unvanımı izliyordum. Mesele kim yoktu ? Dışındaki kalbim teşrif etse ne yazardı. Kirli tezgahta eğmişlerdi bedenimi. Cazip olan savunmalarıma ayaz doldu. Yanılgıya düşme yargıç. Diyemeden babamla hayale daldım. Cesaretli cümlelerimi kurdu içimden. Başlıklar, gazetelerin ne önemi vardı. Çocukları severdim. Kan bağımsız gözlerinde varlığımla hayat geçirdim. Hasret bırakıldığım nefesime bahane aramadım. Nadiren güneş yetişsede Geçen yarınlarda her gözü süzdü ruhum. Söyleşirdi kafamın içi, yinede yetiştirdim. Rezilliğe zorunda boynum inceldi. Vilayet bile hakkımın dışında alnımdaydı. Oğul oldum Baba Sönmedi hatırladıklarım. Değmesede yalnızlığım. Ben orda sana kavuştum.