TARÇIN

İlintilerle kavruluyor bilincim.

Gerçek bir piyano sesi yaklaşıyor her âleme.

Kahve renginin yeşile dönen bir yaprağı gibi

desenler titretiyor sis yanımı.

Şuurum, karartılı bir orucun camekân yüzü sanki.

Ben tenekeli şehirlerin mozaik yüzüyüm.

Hayali odalarımın şıpırtılı korkusu

toplu saçlarımın arasında dolaşıyor.

İtiraflarım, kiremite dönen bir yüz gibi

sessizce dökülüyor.

Takunyalardan uzak,

girift bir tramvay geçiyor.

Işıksı zeytin gözler arasında.

Yine de kızgındım

insanların şuuruna,

gecelik güzelliklerin ardındaki gayrimeşruluğa.

Cesaretli bakışlara

bir yazı tura benden.

Mırıldanan bir yüzümle

sırtımda karanlık pardösüm.