Yüzsüz Melekler
Gece ve yağmurda yalnız kalan bir adam, ellerindeki ıslak kanatlı meleklerle kendi acısını ve Tanrı’yı sorgularken içsel bir çöküş yaşar.
Gece beni çağırıyor,
Ellerimde yüzsüz melekler.
Yağmurdan korumaya çalıştıkça,
Boynuma sarılıyorlar..
Kanatları ıslak.
Ben ne derim şimdi Tanrıya?
Keşke geceden ve yağmurdan korkan bir adam olmasaydım.
Sonra da ellerimden..
Sen mi yarattın bunları?
Yoksa ben yalnızlığımla mı boyadım?
Kanatları ıslak diye mi ağlıyorlar,
yoksa benim gözyaşlarımı mı taşıyorlar?
Çağırıyorlar beni,
Çağırıyorlar çırpınarak.
Ellerimi yakarcasına..
