Kirli Gömlekli Çocuklar
Savaşın ortasında bir adam, inancını ve vicdanını sorgularken çocukları korumaya çalışır; yıkımın altında kalan hayatıyla yüzleşir.
Gömleğimin kollarını sıyırdım,
hayata temiz kalsınlar diye.
Oruç tuttum—
kendime niyet ettim.
Sigarasızlık zor geldi.
Gece
kendimi içerken buldum.
Böyle bir mümindim ben:
Tanrının üvey evladı.
Şehir kızıl oluyor bazen,
çocuklar geçiyor içinden—
sessiz,
üstleri patlamaya hazır.
Keşke
sokağımın sana bakan tarafı patlasa.
Yardım ederdim,
saklardım onları—
kirli gömleklerimin arasında.
Temiz kalsın diye
sıyırdığım kollarım
artık saklamayı biliyor.
Kapım
yumruk gibi çalınırdı.
Görmedim.
Bilmiyorum.
Ölsem de vermem derdim—
Onları ve kendimi..
Sahiden…
sokağın sana bakan tarafı mı patladı?
Enkazın altında kaldım..
Kollarım sıyrılmış—
ellerim hâlâ sende.
Üzerimde
kirli gömlekli çocuklar.
