Bir Tuaf Deniz
Hüzünlü bir gecede deniz, tayfasını yutan bir yalnızlığa dönüşür; vedalar, hatıralar ve tuz kokusu geriye kalır.
Bir tuhaf deniz bu akşam.
Gökyüzü, tuzla karışık bir sızı,
ve tayfa…
Her biri başka bir hatıranın
çapa sesinde saklı.
Dalgalar sessiz olurdu vedalarda.
Bir tayfa vardı;
gözleri suya dönük,
elleriyle gökyüzünü ölçerdi.
Kaç bulut kadar uzaktaydı artık
dönmeye yüzü olmayan liman?
Kaptanın pusulası,
kırık bir yalnızlıktı masasında.
Martılar bile
bu gemiyi terk etmişti çoktan.
Her kadehinde
biraz daha su alırdı.
Ve o gece,
yıldızlar bile dönmedi yerinden.
Deniz,
tayfasını tek tek gömdü kalbine.
Sabah olduğunda
sadece tuz kokusu kaldı geriye…
